Ο Έλληνας προλετάριος μισεί αυτούς που τον ξεπούλησαν

Ο προδοτικός ρόλος του ΚΚΕ δεν ξεκίνησε τα τελευταία χρόνια, με τις απολύσεις χωρίς αποζημίωση των εργαζομένων (προλετάριων) στον Ριζοσπάστη όπως και στον σταθμό 902 Αριστερά και την πώλησή του σε υπεράκτια εταιρεία (offshore) με έδρα την Κύπρο και εβραϊκών συμφερόντων. Βλέπετε εδώ και πολλά χρόνια το διεθνιστικό κομμουνιστικό κίνημα, με πρωτοπόρο το κομουνιστικό κόμμα της Κίνας, είχε αγκαλιάσει το καπιταλιστικό κεφάλαιο. Έτσι και το ΚΚΕ μπορεί να μιλά για σοσιαλισμό αλλά δεν έχει κανένα ηθικό φραγμό να ιδρύει καπιταλιστικές επιχειρήσεις (εταιρεία γερμανός, πλαίσιο, ραδιοφωνικούς σταθμούς κ.α.), στις οποίες δείχνει το σκληρό εργασιακό πρόσωπο του καπιταλισμού.

Αν πάμε αρκετά χρόνια πίσω θα δούμε ότι στις περιοχές που πρωτόηρθε η προσφυγιά από τη Μικρά Ασία, για δέκα χρόνια δεν τόλμησε να πατήσει μέλος του ΚΚΕ. Ήταν νωπές ακόμη οι μνήμες στους Μικρασιάτες πρόσφυγες για τη συμμαχία του Κεμάλ με τους μπολσεβίκους. Και δεν θα μπορούσε να μιλήσει το κομματικό πιόνι της Μόσχας σε αυτούς που έχασαν τους συγγενείς τους, που είδαν να σφάζονται από τους Τσέτες οι οικογένειές τους, από όπλα που παρέδωσε στον Κεμάλ η ηγεσία των μπολσεβίκων. Πέρασε τουλάχιστον μια δεκαετία για να κάνουν την εμφάνισή τους τα μέλη του ΚΚΕ στην περιοχή του Πειραιά (Δραπετσώνα κ.α.). Αλλά και τότε το ενδιαφέρον που έδειξαν για τη δοκιμαζόμενη προσφυγιά ήταν καθαρά ταξικό, κάτι ανάλογο με το ενδιαφέρον τους για τους σημερινούς μετανάστες. Ποτέ το ΚΚΕ δεν είδε τους πρόσφυγες σαν ξεριζωμένους Έλληνες. Ποτέ δεν τόλμησε να τους πει ότι το δίκαιο απαιτεί να επιστρέψουν στις ρίζες τους στα ιστορικά χώματά τους. Τους ήθελε κομματικούς όμηρους στις οργανώσεις του στα προσφυγικά σωματεία που ίδρυσε.

Δύο δυναμικά εργατικά δυνατά κατάφερε να δημιουργήσει το ΚΚΕ, το συνδικάτο των οικοδόμων και το συνδικάτο Μετάλλου της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος. Όμως η λανθασμένοι στρατηγική που ακολούθησε είχε σαν αποτέλεσμα και τα δύο συνδικάτα να «εξαφανιστούν». Στηρίζοντας τους ξένους μετανάστες και οδηγώντας στην ανεργία τους Έλληνες οικοδόμους, ήταν αδύνατον να παραμείνει «ζωντανό» το άλλοτε δυναμικό και με χιλιάδες μέλη συνδικάτο των οικοδόμων. Αυτό βέβαια βόλεψε σε μεγάλο βαθμό τους εργολάβους οι οποίοι βέβαια βοήθησαν οικονομικά το κόμμα του «λαού».

Στο Πέραμα όμως τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Ακολουθώντας την προδοτική στρατηγική το κόμμα το ενδιέφερε μόνο η υπογραφή συλλογικής σύμβασης με τους εργοδότες. Έτσι είναι η αλήθεια ότι κατάφεραν να ανεβάσουν τα μεροκάματα της ζώνης. Όμως ποτέ δεν ασχολήθηκαν με τα μέτρα ασφάλειας των εργαζομένων με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να πεθαίνουν δεκάδες Έλληνες προλετάριοι κατά την ώρα της εργασίας τους. Για αυτούς ποτέ το συνδικάτο δεν ενδιαφέρθηκε. Από την άλλη η προδοτική στρατηγική που ακολούθησε η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ «πίεζε» τους εργοδότες για καλύτερα μεροκάματα, από την άλλη δεν τολμούσε να αγγίξει τους εφοπλιστές «πελάτες» της Ζώνης. Βλέπετε είχε γίνει συμφωνία «κάτω από το τραπέζι» να μην ενοχληθούν τα πληρώματα μέλη του ΚΚΕ στα καράβια τους. Αποτέλεσμα οι Έλληνες εφοπλιστές, που σαν γνήσια παιδιά του καπιταλισμού είναι διεθνιστές και απάτριδες (όπως κάνουν σήμερα και οι βιομήχανοι που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους) να στραφούν σε πιο φτηνές αγορές. Το 2008 στη Ζώνη στο Πέραμα εργάζονταν συνολικά από όλες τις ειδικότητες γύρω στα 6.000-6.500 άτομα. Έκαναν κατά μέσο όρο από 180 έως 240 μεροκάματα τον χρόνο. Τον Μάρτιο του 2009 έφτασαν τους 500 εργαζομένους ενώ ο αριθμός των ημερομισθίων ανά εργαζόμενο τον χρόνο έπεσε κάτω από τα 100. Η ανεργία έφτασε στο 95%. Το ΚΚΕ, αφού είχε συμμαχήσει με τους εφοπλιστές, ξεκίνησε «πόλεμο» με τα αφεντικά της Ζώνης. Κάθε ναυπηγείο  που αναλάμβανε εργασίες στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη δεχόταν επισκέψεις από μέλη του Συνδικάτου Μετάλλου, που ανήκει στο ΚΚΕ, «τα οποία τους απαγορεύουν την περαιτέρω εργασία με την απειλή ότι αν δεν υπογράψουν οι επιχειρήσεις «διμερείς συμβάσεις», δεν πρόκειται να δουλέψουν. Από τις συμβάσεις αυτές βέβαια εισέπρατταν και τη μεσιτεία τους. Αυτή η πολιτική είχε σαν αποτέλεσμα να βάλουν λουκέτο οι περισσότερες επιχειρήσεις και οι εφοπλιστές να πάνε τα καράβια τους στις χώρες που τους υπαγόρευε το ΚΚΕ.

Έτσι σήμερα ο λαός του Περάματος μισεί το κόμμα που τον οδήγησε στην ανεργία, το κόμμα που δεν προστάτεψε τις συνθήκες εργασίας του προλετάριου, το κόμμα που πάντα συμμαχούσε με τους καπιταλιστές και ξεπουλούσε την φυλετική ταυτότητα και τον σοσιαλισμό. Αποτέλεσμα οι άνεργοι να στραφούν στον εθνικοσοσιαλισμό, τον φασισμό και τον εθνικισμό.

Οι ψευτο-πολιτικοί αναλυτές «παπαγαλάκια» του συστήματος, υποστηρίζουν ότι σε περιόδους οικονομικών κρίσεων τα δύο άκρα ενισχύονται. Τα άκρα σήμερα είναι το εθνοφυλετικό και το διεθνιστικό. Οι διεθνιστές αρνητές της πατρίδας δεν μπορούν να πείσουν τον ελληνικό λαό για τις ιδέες τους. Από την άλλη το σύστημα του κοινοβουλευτισμού θέλει να ενισχύσει και το διεθνιστικό άκρο ώστε να φοβίσει τους μικροαστούς για εμφύλιο. Αυτό θα οδηγούσε τους ψηφοφόρους πίσω στις «στρούγκες» των κομμάτων εξουσίας. Αυτών των διεφθαρμένων πολιτικών που ξεπουλούν την πατρίδα για ένα κομμάτι ψωμί. Σε αυτό θα βοηθήσει το αίμα. Με τους νεκρούς ήρωες εκτιμά ότι θα καταφέρει να συσπειρώσει το διεθνιστικό άκρο, ώστε να αποκτήσει θαυμαστές. Ξεχνά όμως κάτι. Το αστικό πολιτικό κατεστημένο όπως φαίνεται δεν μαθαίνει από ιστορία. Ο νεκρός Λαμπράκης βουλευτής της τότε ΕΔΑ δεν βοήθησε την αριστερά να αυξήσει τα ποσοστά της και να επηρεάσει περισσότερους Έλληνες. Οι νεκροί δεν αρκούν γιατί χρειάζεται και πολιτική προοπτική για να δημιουργηθεί το λαϊκό κίνημα. Και προοπτική δεν μπορείς να φέρεις υποστηρίζοντας του σημερινούς πυλώνες του καπιταλισμού.

Οι Άριοι στα Ουράλια

Στην Αρκαΐμ έχει βρεθεί η σημαντικότερη απόδειξη ότι οι θρυλικοί Άριοι, πολλούς αιώνες πριν τη γέννηση του Χριστού, έκτιζαν στα Ουράλια πόλεις-φρούρια και μετακινούνταν με άρματα. Το 1987 η κοιλάδα της Αρκαΐμ σχεδιαζόταν να μετατραπεί στο βυθό μιας μεγάλης δεξαμενής. Ο λόγος; Εκεί, είχε κιόλας κατασκευαστεί ένα φράγμα υδάτων. Οι αρχαιολόγοι, βέβαια, όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, είχαν αρχίσει ερευνητικές εργασίες. Και να που ξαφνικά εμφανίστηκαν κάποιοι νεαροί ανιχνευτές, οι οποίοι οσμίστηκαν στη στέπα κάτι το παράξενο. Οι αρχαιολόγοι αντιλήφθηκαν το μέγεθος της ανακάλυψης μόνο όταν είδαν από το αεροπλάνο γιγάντια σχήματα από κύκλους που ενώνονταν μεταξύ τους και τις γραμμές που ξεκινούσαν από το κέντρο της. Σχήματα που θύμιζα την ινδική μάνταλα (στον Βουδισμό και τον Ινδουισμό είναι το ιερό σύμβολο του τόπου κατοικίας των θεοτήτων) ή τροχό με ακτίνες. Σημειωτέον ότι η ύπαρξη της Αρκαΐμ ήταν γνωστή στους στρατιωτικούς από τη δεκαετία του 1950, αλλά για κάποια αιτία αυτοί δεν ενημέρωσαν την Αρχαιολογική Υπηρεσία. 

 Οι συνειρμοί με τη μάνταλα και τον τροχό δημιουργήθηκαν αργότερα, όταν άρχισε να εικάζεται ότι την αρχαία πόλη έκτισαν οι ίδιοι οι εφευρέτες της μάνταλα και των ακτινωτών τροχών, δηλαδή οι φυλές των Αρίων. Οι ίδιοι, οι οποίοι μερικούς αιώνες νωρίτερα είχαν κάνει την εμφάνισή τους με πολεμικά άρματα στην Ινδία και το Ιράν, είχαν κατακτήσει τις χώρες αυτές και είχαν δώσει στον κόσμο δύο μεγάλες αρχαίες θρησκείες, τον Βεδικό Ινδουισμό και τον Ζωροαστρισμό.

Σαν από θαύμα, η Αρκαΐμ στάθηκε δυνατό να σωθεί και να μην πλημμυρίσει η κοιλάδα. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 έγινε σαφές ότι στα Νότια Ουράλια, 500 χρόνια πριν από τον Τρωικό Πόλεμο, την εποχή των αιγυπτιακών πυραμίδων και της ακμής της Βαβυλώνας, υπήρχε η Χώρα των πόλεων, δηλαδή περισσότερες από 20 παρόμοιες μεταξύ τους καταπληκτικές πόλεις φρούρια.

Ταξίδι στον 21ο αιώνα προ Χριστόν

«Σε αυτό το μέρος, στον ποταμό Ούι, η δασική ζώνη μετατρέπεται σε στέπα, δημιουργώντας κάτι σα σύνορο μεταξύ τους. Εδώ ξεκινά η γη των Αρίων», αναφέρει ο Γκενάντι Ζντάνοβιτς, επικεφαλής της αποστολής που ανασκάπτει τη Χώρα των πόλεων, αγναντεύοντας θριαμβευτικά την ομίχλη. Ο τόπος των Αρίων. Εδώ βρίσκονται τα νεκροταφεία και οι τύμβοι τους. Να και ο ποταμός Ουράλης, το σύνορο μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. «Έχουμε βρει τα αρχαιότερα άρματα στον κόσμο, χίλια χρόνια παλαιότερα από εκείνα των Ελλήνων. Όπως τα δίτροχα πολεμικά άρματα που ήταν συνδεδεμένα με το άλογο», εξηγεί ο Ζντάνοβιτς.

Περπατάμε στην οδό Λεσνάγια (οδός του Δάσους). Περίεργη ονομασία. Που έχει εδώ δάση; Θα μπορούσαν να την ονομάσουν οδό των Αρίων ή του Ζαρατούστρα. Ο Σεργκέι Μαλιούτιν, ξεναγός μας στη σύγχρονη και την αρχαία Αρκαΐμ, και αρχαιολόγος από οικογενειακή παράδοση, που μεγάλωσε στην Αρκαΐμ, αναφέρει: «Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 είχαμε μια πρωτοποριακή για εκείνη την εποχή ιδέα. Να δημιουργήσουμε ένα εθνικό πολιτιστικό κέντρο, ένα υπαίθριο μουσείο, το οποίο θα συνδύαζε και τον τουρισμό και την έρευνα».

Παρ’ όλα αυτά η οδός Λεσνάγια ανεπαίσθητα μετατρέπεται σε ένα μικρό δασάκι, το «Μεθυσμένο δάσος», όπως το λένε εδώ. Αυτό επειδή οι σημύδες λυγίζουν φτάνοντας μερικές φορές σχεδόν ως το έδαφος, θυμίζοντας άνθρωπο που βρίσκεται σε κατάσταση προχωρημένης μέθης. Αμέτρητα χρόνια πριν, υπήρχε εδώ το ηφαίστειο Ογκνιόνι, και ο καταυλισμός είναι εγκατεστημένος κοντά στο στόμιό του. Πλάι σ'αυτό ορθώνονται λόφοι, οι οποίοι για κάποιο λόγο αποκαλούνται βουνά, με το όνομα Σαμανίχα, δηλαδή το όρος της Αγάπης. Τα ονόματα έχουν δώσει τουρίστες λάτρεις του μυστικισμού, και αυτά καθιερώθηκαν.

«Το οικολογικό μουσείο δεν είναι ένα τυπικό κτίριο με βιτρίνες εκθεμάτων», εξηγεί ο Σεργκέι. Αποδεικνύεται ότι το μουσείο είναι η ίδια η στέπα γύρω από τον καταυλισμό. Αν απομακρυνθείς λίγο από τον καταυλισμό, θα συναντήσεις ανακατασκευασμένες από τους αρχαιολόγους κατοικίες της Λίθινης εποχής. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται, στην Παλαιολιθική εποχή οι άνθρωποι ζούσαν σε αρκετά αξιοπρεπή σπίτια, τα οποία λόγω της έλλειψης πέτρας στη στέπα θεμελιώνονταν σε χιλιάδες κόκκαλα αλόγων (τα άλογα τότε ήταν άγρια και αποτελούσαν θηράματα). Ομως, στις σπηλιές με τις διάσημες παλαιολιθικές ζωγραφιές δεν ζούσαν, αλλά πραγματοποιούσαν τις ιεροτελεστίες τους.

Αν πας από την άλλη πλευρά, θα δεις μια σκηνή νομάδων, έναν τύμβο με πέτρινα ομοιώματα νεκρών. Δεν πρόκειται πλέον για την Εποχή του Σιδήρου, αλλά για τους Σκύθες. Τα αρχαιολογικά ευρήματα που σχετίζονται με τους Σκύθες είναι πάντοτε άλογα (οι Σκύθες εφηύραν το πετάλωμα), όπλα, και στην τέχνη, το χαρακτηριστικό σκυθικό στιλ με απεικονίσεις ζώων.

Ο κ. Ζντάνοβιτς μας πληροφορεί ότι εδώ συγκεντρώνεται ό,τι κινδυνεύει να καταστραφεί στη στέπα. Σε αυτό το μέρος υπάρχει η πρόθεση να δημιουργηθεί ένα μουσείο όλων των λαών που έζησαν εδώ. Η αρχαία γη την οποία πατάμε έχει ιστορία το ίδιο παλιά με αυτή της Ιερουσαλήμ. Στον χάρτη της περιοχής ξεχωρίζει ο οικισμός Παρίσι που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της νίκης στον πόλεμο του 1812, στον οποίο πήραν μέρος και ντόπιοι Κοζάκοι.

Η ζωή των Αρίων

Στο σημείο που βρισκόταν το φρούριο της Αρκαΐμ, δεν υπάρχει τίποτα. «Τουλάχιστον στέκεστε πάνω σε αρχαία γη», λέει ο Ζντάνοβιτς. Ονειρεύεται να κτίσει κοντά στη Νέα Αρκαΐμ μια πιστή απομίμηση του φρουρίου σε φυσικές διαστάσεις. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για την ώρα, είναι να το μελετήσουμε στη μακέτα που υπάρχει στο μουσείο. Δυο σειρές από αμυντικά τείχη, τα οποία διαθέτουν ξύλινο σκελετό επικαλυμμένο με πηλό. Στο εσωτερικό, πολύ κοντά το ένα στο άλλο, σπίτια σε ακτινωτή διάταξη, με πόρτες στις στέγες. Όλα τα σπίτια είναι ομοιόμορφα. Όπως φαίνεται δεν υπήρχαν πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί. Το κάθε σπίτι έχει πηγάδι, μαντεμένιο κλίβανο, στον οποίο από το κράμα χαλκού και κασσίτερου έφτιαχναν μπρούντζο. Ο ανθεκτικός μπρούντζος έδωσε ισχυρή ώθηση στην ανάπτυξη της τεχνολογίας και του πολιτισμού. Γι’ αυτό και η εποχή αυτή ονομάζεται Εποχή του Χαλκού. Τις βελόνες και τα αγκίστρια για το ψάρεμα τα κατασκεύαζαν από κόκκαλα, την ενδυμασία από δέρμα και ύφασμα, το οποίο ύφαιναν οι ίδιοι από κάνναβη. Τρέφονταν κυρίως με δημητριακά, προσθέτοντας σε αυτά κρέας, ενώ επίσης ψάρευαν.

«Πρώτοι αυτοί δημιούργησαν το οικονομικό σύστημα, το οποίο κατόπιν συνηθίσαμε: Εκτροφή βοοειδών και αιγοπροβάτων, καλλιέργεια της γης», αναφέρει ο Ζντάνοβιτς. Στους κήπους της Αρκαΐμ καλλιεργούσαν κεχρί, κρεμμύδι και κριθάρι. Τα ζώα τα είχαν έξω από το φρούριο, μεταξύ των τειχών και της τάφρου. Ο Ζντάνοβιτς διευκρινίζει ότι θεωρούσαν πολύ σημαντικό να ζουν σε ένα περιβάλλον με πολύ νερό τριγύρω. Για αυτό έφτιαχναν τις πόλεις κοντά σε ποτάμι και άνοιγαν ένα κανάλι.

Τα πάντα εδώ είναι διαποτισμένα με συμβολισμούς. Από τις διακοσμητικές σβάστικες στην κεραμική μέχρι και την ίδια την πόλη που χτίστηκε μεμιάς, βάσει ενός ενιαίου σχεδίου. Παράλληλα, δεν υπάρχουν καθόλου ζωγραφιές, απεικονίσεις θεοτήτων, επιγραφές. Ωστόσο, τη δύναμη της ιστορικής της μνήμης μαρτυρά το γεγονός ότι όταν οι κάτοικοι έφευγαν, καίγοντας προηγουμένως την πόλη τους, και επέστρεφαν μετά από μια γενιά, έφτιαχναν τα πάντα ακριβώς όπως ήταν. Το κάθε πηγάδι, ο κάθε στύλος, όλα τοποθετούνταν στο μέρος που βρισκόταν και πριν. Και αυτό επαναλαμβανόταν αρκετές φορές.

Γέννηση, ο θάνατος.

«Ένας παρ’ ολίγον πολιτισμός», λένε οι αρχαιολόγοι. Μερικές φορές όμως φαίνεται ότι θα ήταν ορθότερο να λεχθεί «ανεξήγητος πολιτισμός». Τόσο μυστηριώδη δείχνουν όλα αυτά. Ακόμη και κάποιοι τάφοι από αυτούς που έχουν βρεθεί, είναι πολύ παράξενοι. Ένας άνδρας και μια γυναίκα κείτονται αγκαλιασμένοι, με τη γυναίκα να έχει στο χέρι ένα πολεμικό τσεκούρι πάνω στο κεφάλι του άνδρα. Πάντως, συνήθως ενταφίαζαν τα σώματα πλαγίως, σε στάση κοιμισμένου ή εμβρύου, αφήνοντας πιθανόν να εννοηθεί ότι πρόκειται για μια νέα γέννηση, είτε πως ο θάνατος είναι ένα όνειρο.

Ο Σεργκέι αφηγείται ότι οι Άριοι έφτασαν εδώ από τη Δύση, πιθανόν από κάποια περιοχή του Βόλγα, και μετά κινήθηκαν προς την Κεντρική Ασία. Θεωρεί ότι το αγαπημένο τους ποτό ήταν ένα ρόφημα από κάνναβη ανακατωμένη στο γάλα, με την προσθήκη εφέδρας. «Πως είστε σίγουρος ότι πρόκειται για τους ίδιους Άριους που στη συνέχεια ήρθαν στην Ινδία και το Ιράν;», ρωτάω τον Σεργκέι. «Στη Ριγκβέντα και την Αβέστα (αρχαία ιερά κείμενα των Ινδών και Ιρανών αντίστοιχα) περιγράφεται η πατρογονική χώρα των Αρίων. Εκεί υπάρχουν σημύδες, και κλίμα ανάλογο με το δικό μας. Ανάλογα νεκροταφεία, και οι σκελετοί σε αυτά είναι του ινδοευρωπαϊκού ανθρωπολογικού τύπου. Και άλλη μια σημαντικότατη ιδιαιτερότητα, είναι τα άρματα, τα οποία εκείνο τον καιρό τα είχαν μόνο οι Άριοι». 

Carmina Burana

Sun of Romania

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ

Επανάσταση από αναθεωρητές της αριστεράς και απογοητευμένους εθνικιστές

Συνήθως για να εξηγηθεί η γέννηση ενός επαναστατικού κινήματος (όπως είναι ο εθνικοσοσιαλισμός, ο φασισμός, ο μπααθισμός κ.α.) προβάλλεται η προϋπόθεση ύπαρξης ενός εθνικισμού ιδιαιτέρως ριζοσπαστικού και εξαγριωμένου. Αυτό όμως δεν φαίνεται σωστό. Για κάποιον εθνικιστή ηγέτη (όπως ήταν ο Νάσερ, ο Καντάφι, ο Μοσαντέκ κ.α.), που θέλει να πάρει την εξουσία, μπορεί να αρκεί η ύπαρξη μια ομάδας ριζοσπαστών εθνικιστών. Όμως για να «γεννηθεί» ένα εθνοφυλετικό κοινωνικό επαναστατικό κίνημα θα πρέπει στα άκρα του πολιτικού πρίσματος, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά, να αποκολληθούν ορισμένα στοιχεία, να συνευρεθούν εκτός του πρίσματος αυτού και να διαμορφώσουν ένα τρίτο στοιχείο, που δεν θα ανήκει ούτε στη δεξιά ούτε στην αριστερά. Τα κινήματα αυτά προέρχονται από την συμπόρευση των ριζοσπαστών από τα δύο άκρα. Σήμερα υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε να γίνει μια τέτοια συμπόρευση. Η αριστερά έχει χάσει τον σοσιαλιστικό προσανατολισμό της. Έχει επιδοθεί σε έναν αγώνα για την καταστροφή κάθε εθνικού μύθου. Έχει σαν στόχο την εγκατάσταση μια πολυφυλετικής κοινωνίας ατόμων χωρίς ταυτότητα. Έχει λεηλατήσει το συνδικαλιστικό κίνημα. Αποτελεί το πολυφυλετικό δεκανίκι του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.  Είναι το στήριγμα της διεθνιστικής δεξιάς. Αποδείχτηκε τελικά, αυτό που κάποιοι το έλεγαν πολλά χρόνια πριν, πως ο φιλελεύθερος καπιταλισμός και ο σοσιαλιστικός μαρξισμός αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Σήμερα η «αντίθεση» μεταξύ της δεξιάς και της αριστεράς έχει εξαφανιστεί. Έτσι οι πολίτες έχουν πάψει να είναι θύματα εκμετάλλευσης και «φύλακες» των συμφερόντων του αστικού φιλελευθερισμού. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα αρχίζουν στην Ελλάδα να εμφανίζονται όλο και περισσότερες «παράδοξες» ιδεολογικές ομάδες, που υποδεικνύουν μια συγχώνευση των μέχρι πρότινος αντιτιθέμενων πολιτικών εννοιών. Όσο μεγαλώνει η φτώχεια στην πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού εγκαθίσταται μια εχθρότητα εναντίον της πλουτοκρατίας. Πριν λίγα χρόνια χιλιάδες ελληνόπουλα προσπαθούσαν να ζήσουν σαν μεγαλοαστοί (διακοπές σε Μύκονο, ταξίδια στο εξωτερικό κ.α.). Σε λίγο καιρό η αδυναμία εκπλήρωσης ενός τέτοιου ονείρου θα τα οδηγήσει σε ένα πόλεμο εναντίον της «παντοδυναμίας του χρήματος». Και αυτό θα αυξηθεί όταν ο Έλληνας γίνει προλετάριος στην επιχείρηση του μετανάστη. Ο τίμιος και λεηλατημένος φορολογικά Έλληνας θα βρεθεί να υπακούει τις εντολές ενός «παράνομου» μετανάστη, που ποτέ δεν φορολογήθηκε αλλά αντιθέτως στηρίχθηκε από ένα παντοδύναμο διεθνιστικό πολιτικό, δημοσιογραφικό αλλά και νομικό κατεστημένο. Στην πατρίδα μας σε λίγα χρόνια κάθε μεσοαστός ευτυχισμένος μετανάστης θα γεννάει και έναν Έλληνα επαναστάτη. Το σίγουρο είναι ότι με «αντιρατσιστικούς» νόμους, που γράφονται σε γραφεία ξένων πρεσβειών, το σάπιο πολιτικό κατεστημένο δεν μπορεί να επιβιώσει. Όλα τα τσιράκια του καθεστώτος φέρνουν στον λαό αηδία και μίσος. Τελικά ο επαναστατικός παράγοντας, ο οποίος εξοντώνει τον φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό, δεν θα είναι το προλεταριάτο (που σήμερα είναι πολυφυλετικό) αλλά το έθνος. Αυτό το έθνος, που τόσο έχει κατηγορηθεί από τους προδότες πολιτικούς, οι οποίοι το κατέστρεψαν κοινωνικά και οικονομικά, θα αποτελέσει το προνομιακό στοιχείο της επανάστασης που έρχεται.       

Γιατί ο Λένιν και όχι ο Μπακούνιν διέδωσε τον Μαρξισμό στη Ρωσία

Ο Μπακούνιν, που ήταν γνήσιος Ρώσος, υπήρξε ο πρώτος που κατανόησε τη βαθύτερη ουσία του Μαρξισμού και δεν δίστασε να την αποκαλύψει: «Οι Ιουδαίοι είναι πάντοτε εκμεταλλευτές του μόχθου των άλλων ανθρώπων. Έχουν ένα βασικό φόβο και αποστροφή για τους λαούς τους οποίους περιφρονούν αφού θεωρούν τον εαυτό τους περιούσιο λαό. Είναι δολοπλόκοι, ανακατεύονται παντού, κερδοσκοπούν, είναι τραπεζίτες, συγγραφείς, δημοσιογράφοι. Στέκονται δηλαδή με το ένα πόδι στον βαθύ καπιταλισμό και με το άλλο στον σοσιαλισμό». Παρά το ότι ο Μπακούνιν θεωρήθηκε θεμελιωτής του «Αναρχισμού», στην ουσία ήταν πρόδρομος του «Εθνικοσοσιαλισμού», στα πλαίσια του οποίου το Κράτος δεν αποτελεί σκοπό αλλά μέσο. Υποστήριζε με σθένος ότι ο Ρώσος αγρότης, βρισκόταν υπό τον ζυγό που του είχε επιβληθεί από μια ταταρογερμανική ελίτ, έμελλε να αποτελέσει αφετηρία της σκέψης του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ.

Να θυμίσουμε ότι ο Δρ. Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ (γερμ. Alfred Rosenberg, 1893 - 1946) υπήρξε εξέχον μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και κατέλαβε σημαντικά κρατικά αξιώματα. Δικάστηκε στη Δίκη της Νυρεμβέργης και καταδικάστηκε σε θάνατο με απαγχονισμό. Γεννήθηκε στο Ρεβάλ (σημερινό Ταλίν) της Εσθονίας, τμήμα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας στις 12 Ιανουαρίου του 1893. Ο πατέρας του ήταν Λιθουανός ευκατάστατος έμπορος και η μητέρα του Εσθονή, και οι δύο γερμανικής καταγωγής.

Οι απόψεις του Μπακούνιν κατά των Ιουδαίων οδήγησαν τους Ιουδαίους Μαρξιστές στο πρόσωπο του Λένιν. Αυτός θα ήταν που θα διέδιδε τον Μαρξισμό στη Ρωσία. Οι Ιουδαίοι Μαρξιστές, σαν γνήσιοι διεθνιστές,  δεν ήθελαν σε καμιά περίπτωση να διαδώσει τον Μαρξισμό στη Ρωσία ένας Ρώσος. Ο Λένιν μόνο Ρώσος δεν ήταν. Ο παππούς του ήταν Ιουδαίος που ασπάστηκε τον Χριστιανισμό. Η γιαγιά του ήταν Γερμανοσουηδέζα Προτεστάντισσα, όπως και η μητέρα του. Ο πατέρας του Ilya Ulyanov ήταν Μογγόλος (Καλμούχος). Ο μπολσεβίκος ηγέτης περιφρονούσε τους Ρώσους αγρότες, που τους θεωρούσε χαμηλού πνευματικού επιπέδου. Αυτός ο Ταταρογερμανός δεν θα μπορούσε να στραφεί εναντίον της ελίτ που δυνάστευε τους αγρότες της χώρας του. Απλά τους «μετονόμασε» σε μπολσεβίκους.

Κάτι ανάλογο συνέβη και μετά την πτώση των μπολσεβίκων στη Ρωσία. Τα παιδιά του Κομμουνιστικού κόμματος μεταβλήθηκαν στους οικονομικούς Κροίσους της χώρας μέσα σε μια νύκτα.     

H Χεζμπολάχ στηρίζει τον Μπασάρ αλ Άσαντ

Ο ηγέτης της λιβανέζικης σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, παραδέχθηκε σήμερα, για πρώτη φορά, τη συμμετοχή δυνάμεών της στο πλευρό του συριακού κυβερνητικού στρατού στην περιοχή Κουσάιρ, στο κέντρο της Συρίας. «Μεγάλος αριθμός από πολεμιστές συμμετέχουν στην κατάληψη του ελέγχου σε κοινότητες που κατοικούνται από Λιβανέζους. Επίσης ήταν φυσικό να προσφέρουμε κάθε δυνατή και αναγκαία βοήθεια στο συριακό στρατό, στις λαϊκές επιτροπές (τις ένοπλες φιλοκυβερνητικές πολιτοφυλακές) και τους λιβανέζους κατοίκους», δήλωσε ο Νασράλα, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Μανάρ, σημειώνοντας πως «η μάχη δεν έχει τελειώσει ακόμη». Ο ίδιος τόνισε πως «οι πραγματικοί φίλοι της Συρίας» δεν θα επιτρέψουν την πτώση της κυβέρνησης του Μπασάρ αλ Άσαντ, η οποία κλυδωνίζεται από την λαϊκή εξέγερση στο εσωτερικό της χώρας. «Η Συρία διαθέτει στην περιοχή πραγματικούς φίλους, οι οποίοι δεν πρόκειται να επιτρέψουν να πέσει στα χέρια των ΗΠΑ, του Ισραήλ και των εξτρεμιστικών ομάδων τακφίρι» (σουνιτών)», υπογράμμισε ο Νασράλα.