Ιδεολογικές Αρχές

«Η πιο απαίσια αρχή του Καπιταλιστικού οικονομικού συστήματος είναι ότι μας έχει μάθει να κρίνουμε τα πάντα και τους πάντες με βάση το χρήμα και την ιδιοκτησία».

«Οτιδήποτε είναι επιζήμιο για την σημερινή τάξη πραγμάτων έχει την υποστήριξή μας. Διότι εμείς επιζητούμε την Καταστροφή. Σε ένα κόσμο που μας έχει περιθωριοποιήσει, υψώνουμε την αρχή της θέλησης για καταστροφή, διότι μόνο η καταστροφή που θα καθαρίσει τα πάντα από το σάπιο φιλελεύθερο σύστημα θα ανοίξει τον δρόμο σε εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές.

Για αυτό και εμείς παλεύουμε για να επιταχύνουμε την αρχή της καταστροφής του σημερινού συστήματος στηρίζοντας ότι εναντιώνεται σε αυτό και το βλάπτει, όπως κάθε απεργία, κάθε κυβερνητική κρίση , κάθε αδυναμία του Κράτους.

Κάθε αποδυνάμωση του είναι καλή, πολύ καλή για μας και πάντα εμείς θα προσπαθούμε να δυναμώνουμε όλες τις παραπάνω δυσκολίες για το κράτος, με πείσμα και με θέληση ώσπου αυτό τελικά πεθάνει».

Gregor Strasser

Συμμαχίες διεθνιστών εναντίον εθνικών απελευθερωτικών επαναστάσεων

Όταν ο Καντάφι κατάλαβε - έστω και καθυστερημένα - ότι οι Άραβες συμμάχησαν με τους εξεγερμένους φύλαρχους της χώρας του, που το μόνο που ζητούσαν ήταν η αυτοδιάθεση και να μπορούν να μιλάνε ελεύθερα τη γλώσσα τους (βερβερίνικη), χωρίς ποτέ να περνά από το μυαλό τους κάποια συνταγματική αλλαγή και η εγκαθίδρυση του κοινοβουλευτισμού (όπως τα μέσα αποχαύνωσης σε ΗΠΑ και Ευρώπη υποστήριζαν), στρατολόγησε εκατοντάδες νεαρούς Τουαρέγκ από το Μάλι και το Νίγηρα, για να πολεμήσουν στη Λιβύη. Ήταν όμως πια αργά.

Η Άνοιξη που δεν ήταν ... Αραβική

Από τότε που ξέσπασε η πρώτη σπίθα της επανάστασης στη Βόρεια Αφρική, η φυλή των Amazigh (βερβερίνοι), που κατοικεί από τα σύνορα Λιβύης με Αίγυπτο μέχρι τον Ατλαντικό και από την Τυνησία μέχρι το Νίγηρα, ήθελε να έχει έναν πολιτικό ηγέτη που να σηκώσει το βάρος της εθνικής επανάστασης για την απελευθέρωση της Ταμαζίγιας (Tamazgha), του κράτους που ήθελαν να δημιουργήσουν. Μέσα στα πρόσωπα αυτά συμπεριλήφθηκε και ο Καντάφι, που όμως δίστασε την κρίσιμη να εναντιωθεί στους Άραβες. Οι Άραβες της δυναστείας Σαούντ (Σαουδική Αραβία) που έχουν μεγάλη επιρροή στην περιοχή και δίνουν εκατομμύρια για το άνοιγμα μουσουλμανικών σχολείων και ισλαμικών βιβλιοθηκών, στρατεύοντας πολλούς μαχητές για την Αλ Κάιντα, δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να δουν τις αραβικές μειονότητες, που υπάρχουν στα κράτη της Βορείου Αφρικής, να χάνουν τα προνόμιά τους.

Οι Άραβες, της δυναστείας των Σαούντ, ήρθαν σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και αποφάσισαν να τον βγάλουν από τη μέση, στέλνοντας στη χώρα την πολυεθνική δύναμη  των μαχητών της Αλ Κάιντα, εξοπλισμένη με ευρωπαϊκά όπλα και αμερικάνικα δολάρια. Αυτή η πολυφυλετική στρατιωτική δύναμη με τον βαρύ αμερικάνικο οπλισμό, σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέλαβε τον έλεγχο με τη βία των φυλάρχων. Η επανάσταση από την στιγμή εκείνη αποκαλέστηκε «αραβική». Οι ντόπιοι βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο πυρά και στη συνέχεια ήρθε και η πολυεθνική δύναμη του ΝΑΤΟ, για να αποτελειώσει το έργο της και να παραδώσει τη Λιβύη στο ελεγχόμενο από τη Σαουδική Αραβία σουνιτικό Ισλάμ. Κάτι παρόμοιο έγινε και στην Τυνησία.

Οι Αμερικάνοι και οι Εβραίοι ήταν σίγουροι πια ότι τίποτα δεν θα άλλαζε τα γεωπολιτικά τους σχέδια και το πολυεθνικό χαλιφάτο, που εδώ και χρόνια σχεδίαζαν, λάμβανε σάρκα και οστά.

Με την συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και δυναστείας Σαούντ, πήραν την εξουσία σε όλα τα εξεγερμένα κράτη της Βόρειας Αφρικής οι σουνιτικές μουσουλμανικές οργανώσεις, που ελέγχονται πλήρως από τη Σαουδική Αραβία, τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Κάτι ανάλογο έγινε και στην Αίγυπτο όπου την εξουσία πήρε η Μουσουλμανική Αδελφότητα, οι ορκισμένοι εχθροί του εθνικιστή ηγέτη Νάσερ.

Για αυτό υπήρξε η περίεργη πολιτική «σιωπή» της Αλ Κάιντα, κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων. Οι παλιοί σύμμαχοι του Αφγανιστάν όταν κινδύνεψαν βρέθηκαν πάλι μαζί.

Μεταξύ των πρωτεργατών της εθνικής της εξέγερσης των βερβερίνων (amazigh) ήταν και ένα Έλληνας, o Ali Giounan, που από το 2000 είχε σφυρηλατήσει την εθνική συνείδηση του λαού της Σαχάρας, που για εκατοντάδες χρόνια είχε υποταχθεί στους Άραβες, που στην περιοχή αποτελούν μειοψηφία. Ένας λαός με διαφορετικό πολιτισμό, που όμως δεν είχε το δικαίωμα να μιλά ούτε καν τη γλώσσα του. Το σύνθημα που έφτανε σε κάθε χωριό της ερήμου ήταν «ένα Έθνος, μια Γλώσσα μια Πατρίδα».

Υποσημείωση Ιστορικά στοιχεία:

Στη Βόρεια Αφρική ζούνε δύο λευκά έθνη.

• Το πρώτο είναι το έθνος των αυτοχθόνων Βερβερίνων (Amazigh που σημαίνει ελεύθερο άτομο). Οι Τουαρέγκ ανήκουν στην εθνότητα των βερβερίνων. Η βορειοδυτική Αφρική πιστεύεται ότι κατοικείται από Βέρβερους από την αρχή της ιστορίας.

Το πρώτο βασίλειο των βερβερίνων (βασίλειο της Μαυριτανίας) εκτεινόταν στη σημερινή βόρεια Αφρική και δημιουργήθηκε από τον γάμο της Κλεοπάτρας Σελήνης ΙΙ με τον βασιλιά Juba ΙΙ. Η Κλεοπάτρα Σελήνη ήταν κόρη της βασίλισσας Κλεοπάτρας της Αιγύπτου με τον Ρωμαίο Μάρκο Αντώνιο και αδελφή του Αλέξανδρου Ήλιου και Πτολεμαίου Φιλάδελφου. Τα παιδιά της ήταν ο Πτολεμαίος της Μαυριτανίας και η Δρουσίλα. Όταν πέθανε η Κλεοπάτρα Σελήνη, την έβαλαν στο Βασιλικό Μαυσωλείο της Μαυριτανίας, που βρισκόταν στη σημερινή Αλγερία, ανατολικά της Καισάρειας, πόλη που έκτισαν η ίδια και ο σύζυγος της Juba και ήταν η πρωτεύουσα του κράτους τους.

• Το άλλο έθνος είναι οι Άραβες. Η αραβική εισβολή στη Βόρεια Αφρική ξεκινά το 642 και 665. Η Kahina ήταν η τελευταία βασίλισσα των Βέρβερων. Έκανε έναν νικηφόρο πόλεμο με τους Άραβες, αλλά στην δεύτερη εκστρατεία ηττήθηκε και πέθανε πολεμώντας. Την πρόδωσαν οι Εβραίοι που σαν αντάλλαγμα οι νικητές έκαναν δεκτό το αίτημά τους να κρατήσουν τη θρησκεία τους και τους μετέφεραν στα εύφορα εδάφη της Ισπανίας που αμέσως μετά κατέλαβαν. 

Έσπερος 

Αληθινοί βιοκαλλιεργητές είναι οι εθνικοσοσιαλιστές

Εθνικοσοσιαλιστές καλλιεργητές βιολογικών προϊόντων το 2013 στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική Γερμανία αρχίζουν να εξελίσσονται σε πρόβλημα για το πολιτικό καθεστώς. Οι οργανώσεις παραγωγών του κλάδου των βιολογικών θα ήθελαν να αποκλείσουν τους παραγωγούς μέλη τους που έχουν εθνικοσοσιαλιστικές αρχές, αλλά αυτό δεν είναι τόσο εύκολο.

«Τα σκάνδαλα που αφορούν τρόφιμα έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Γεγονός που οφείλεται στην αδίστακτη στάση του ανθρώπου απέναντι στα ζώα και τη φύση». Αυτό το κείμενο δεν προέρχεται από περιβαλλοντική οργάνωση, αλλά από τις «βασικές αρχές» του κόμματος NDP.
Η σύνδεση εθνικοσοσιαλισμού και προστασίας του περιβάλλοντος δεν είναι κάτι καινούργιο. Ειδικοί διαπιστώνουν όμως ότι στη Γερμανία όλο και συχνότερα ομάδες εθνικοσοσιαλιστών απευθύνονται στο κοινό μέσα από περιβαλλοντικά ζητήματα. Οι εθνικοσοσιαλιστές καλλιεργητές βιολογικών προϊόντων, με συντονισμό και βάση ενός στρατηγικού σχεδιασμού, αγοράζουν κυρίως εκτάσεις σε οικονομικά υποβαθμισμένα κρατίδια, όπως του Μέκλενμπουργκ-Φόρπομερν και προσπαθούν να αποκτήσουν πρόσβαση στα δίκτυα παραγωγής και διανομής βιολογικών προϊόντων.

Ο Γκρέγκορ Πέπσελ, φανατικός φιλελεύθερος καπιταλιστής, που μισεί ότι έχει σχέση με έθνος και σοσιαλισμό, διευθύνων σύμβουλος του Bioland, μια από τις μεγαλύτερες οργανώσεις βιολογικών καλλιεργητών της Γερμανίας, θεωρεί την εξέλιξη αυτή ανησυχητική: «Θα πρέπει να προλάβουμε τις εξελίξεις διότι στον κλάδο μας υπάρχουν πολύ περισσότερα πρόσωπα ή ομάδες με εθνικοσοσιαλιστικά πιστεύω από ότι θα επιθυμούσαμε», λέει.
Έτσι σε μια προσπάθεια να εκδιώξει τους εθνικοσοσιαλιστές το Bioland προχώρησε σε αλλαγή καταστατικού για να αποτρέψει άτομα με τέτοιες ιδέες να γίνουν μέλη του. Μια ολοκληρωτική και σκληρή απόφαση που διαχωρίζει τους ανθρώπoυς με βάση την ιδεολογία τους. Μέχρι σήμερα όμως δεν έχει αποκλειστεί κάποιο μέλος του: «Θα ήταν λάθος να πω ότι δεν έχουν κανένα μέλος με εθνικιστικές ή εθνικοσοσιαλιστικές ιδέες. Δεν γνωρίζω κάτι σχετικό. Αν όμως υποπέσει στην αντίληψή μας κάποιος τότε θα πρέπει να αντιδράσουμε», λέει ο διευθύνων σύμβουλος του Bioland.
Τη σύνδεση εθνικοσοσιαλισμού και οικολογίας τη βρίσκουμε ήδη στα μέσα της δεκαετίας του 30, λέει ο Γερμανός ιστορικός, Νιλς Φράνκε, που ειδικεύεται σε ζητήματα προστασίας του περιβάλλοντος. Ο πρώτος παγγερμανικός νόμος για την προστασία του περιβάλλοντος αποφασίστηκε το 1935 από την κυβέρνηση Χίτλερ. Η ιδέα προστασίας εθνικών εδαφών «είχε απήχηση στον κόσμο», λέει ο Γερμανός ιστορικός από τη Λειψία.

Η σαπίλα του κοινοβουλευτισμού

Τα ζόμπι της καθεστωτικής πολιτικής σκηνής συνεχίζουν να ρουφάνε το αίμα του αβοήθητου ελληνικού λαού. Οι σάπιοι κοπρίτες που ποτέ δεν έχουν δουλέψει τίμια στη ξεφτιλισμένη ζωή τους αρπάζουν και το τελευταίο ευρώ από τους αβοήθητους Έλληνες. Με την εξωτερική βοήθεια των κατακτητών οι προσκυνημένοι και οι θεατρίνοι που δήθεν τους αντιπολιτεύονται συνεχίζουν το άθλιο πάρτι της κρεπάλης και της αλητείας κλέβοντας με νόμιμο τρόπο το αίμα και τον ιδρώτα του έθνους. Συνολικά 30,8 εκατομμύρια ευρώ δημόσιου χρήματος μοιράστηκαν τα κόμματα το 2012, ως τακτική επιχορήγηση, σύμφωνα με στοιχεία που διαβίβασε στην Βουλή ο υπουργός Εσωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης. Tα παραπάνω ποσά δεν μοιράστηκαν μεταξύ των κομμάτων που συνθέτουν το παρόν κοινοβούλιο αλλά μεταξύ εκείνων της προηγούμενης Βουλής. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία τα κόμματα έλαβαν συνολικά σε 4 δόσεις:

ΠΑΣΟΚ: 12.430.820,24 ευρώ
ΝΔ: 9.717.879,44 ευρώ
ΚΚΕ: 2.878.951,76 ευρώ
ΛΑΟΣ: 2.490.993,04 ευρώ
ΣΥΡΙΖΑ: 2.224.022,2 ευρώ
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ: 1.029.333,32 ευρώ.

ΤΗΝ ΒΙΑ ΤΗ ΓΕΝΝΑ Η ΑΔΙΚΙΑ

 

Μεγαλύτερη ζωή με χρόνιες αναπηρίες ο σύγχρονος άνθρωπος

Μακρύτερες ζωές μεν λιγότερο ευτυχισμένες δε φαίνεται ότι ζουν οι περισσότεροι άνθρωποι σε μια εποχή που στο δυτικό κόσμο η παιδική θνησιμότητα έχει σχεδόν εξαλειφθεί και πρόβλημα αποτελεί το πολύ και όχι το λίγο φαγητό. Και αυτό γιατί οι άνθρωποι μπορεί να ζουν περισσότερα χρόνια, αλλά η ζωή τους σκιάζεται από αναπηρίες, αδυναμία και συνεχή, φαρμακευτικά υποβοηθούμενη, μάχη με τις ασθένειες των γηρατειών. Βασικός κίνδυνος στο σύγχρονο κόσμο είναι η υψηλή αρτηριακή πίεση (υπέρταση), με το αλκοόλ να ακολουθεί, ενώ οι πόνοι στη μέση έχουν αντικαταστήσει τις επιπλοκές στη γέννα και την αναιμία.
Η πενταετής μελέτη, στην οποία συμμετείχαν 486 ερευνητές από 302 οργανισμούς, σε 50 χώρες, έδειξε πως η καρδιοπάθεια και τα εγκεφαλικά ευθύνονται παγκοσμίως για το 10% των θανάτων, που μεταφράστηκε σε 13 εκατομμύρια χαμένες ζωές το 2010. Νοσήματα όπως ο διαβήτης και ο καρκίνος του πνεύμονα κοστίζουν πλέον τη ζωή πολύ περισσότερων ανθρώπων από παλαιότερα, ενώ η διάρροια και η φυματίωση υποχωρούν, σε μια έρευνα που περιέλαβε 235 αιτίες θανάτου. Στην πραγματικότητα, οι θάνατοι από διάρροια μειώθηκαν κατά 60% την τελευταία 20ετία, αν και πολλοί επιστήμονες φοβούνται ότι στις επίσημες καταγραφές δεν συνυπολογίζονται οι θάνατοι λόγω κακής υγιεινής. Από την άλλη πλευρά πολλοί άνθρωποι επιβιώνουν μόνο και μόνο για να πεθάνουν από ασθένειες των γηρατειών, όπως το Αλτσχάιμερ, τα θύματα του οποίου τριπλασιάστηκαν από το 1990 ως το 2010 και το Πάρκινσον.

2013

ΤΟ 2013 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ ΕΤΟΣ

Δημιουργικός Σοσιαλισμός

Το 1944, πριν από τη λήξη της Κατοχής, ο Ξενοφών Ε. Ζολώτας (1904 - 2004) εγκαινίασε μια δική του εκδοτική σειρά με τίτλο «Σοσιαλιστικαί μελέται» και εξέδωσε, ως πρώτο της σειράς, το έργο του Δημιουργικός Σοσιαλισμός. Το χαρτόδετο μικρού σχήματος βιβλίο με το κιτρινισμένο εξώφυλλο μπορεί να βρεθεί σήμερα σε παλαιοβιβλιοπωλεία. Το βιβλίο περιλαμβάνει εισαγωγικά σημειώματα των Αντώνη Μακρυδημήτρη και Μιχάλη Ψαλιδόπουλου.

 Το πρώτο μέρος, στο οποίο ο Ζολώτας αντιπαραβάλλει τα οικονομικά συστήματα του καπιταλισμού, του σοσιαλισμού και κομμουνισμού, είναι γραμμένο με τέτοια λιτότητα και καθαρότητα ώστε θα μπορούσε ακόμη και σήμερα να χρησιμεύσει σε εισαγωγικά μαθήματα οικονομικών. Άλλωστε το βιβλίο είναι γραμμένο στην «απλή καθαρεύουσα» και περιέχει περιεκτικές υποσημειώσεις με ορισμούς εννοιών και παραπομπές σε κλασικούς οικονομολόγους.

 Ο τίτλος του βιβλίου ανταποκρίνεται στο περιεχόμενο του δεύτερου μέρους. Σε αυτό ο Ζολώτας επιχειρηματολογεί για το αναπόφευκτο του μετασχηματισμού της «κεφαλαιοκρατίας» η οποία, όπως έγραφε το 1944, «παρουσιάζει ήδη από των τριών τελευταίων δεκαετηρίδων φαινόμενα προϊούσης σήψεως». Το κύριο επιχείρημά του είναι ότι η «ατομιστική οργάνωσις», όπως αποκαλεί την οικονομία της αγοράς, έχει χάσει τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου ανταγωνισμού μεταξύ πολλών μικρών οικονομικών μονάδων, κυριαρχείται από μονοπώλια, ταυτόχρονα πιέζεται από τους μισθωτούς για δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος και εν τέλει αποτυγχάνει ως σύστημα, τόσο ως προς την παραγωγή όσο και ως προς τη διανομή αγαθών και υπηρεσιών. Ο σοσιαλισμός κρίνεται ως επιτυχέστερο και δικαιότερο σύστημα. Αυτό δεν ισχύει για τον κομμουνισμό, τον οποίο ο συγγραφέας αξιολογεί αρνητικά, όχι μόνο θεωρητικά αλλά και με βάση τη σταλινική οικονομία της προπολεμικής περιόδου. Ο Ζολώτας θα πρέπει να υπήρξε ένας από τους πρώτους διεθνώς που επέκριναν τεκμηριωμένα το σοβιετικό οικονομικό μοντέλο.

Διαβάστε τη συνέχεια