Κι αν έσβησε

Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ' όνειρό μου,
κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά

Κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιάς μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί

Κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ-
καθάρια πως ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

Η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που 'ζησα ζωή

Γεννήθηκα Ν. Ξυλούρης

Κώδικας ηθικής των Ινδιάνων

Πατριωτισμός και σοσιαλισμός

Την καλύτερη απάντηση σε όσους εκ του πονηρού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διαχωρίζουν το εθνικό από το κοινωνικό ζήτημα, έχει δώσει ήδη από τον Ιανουάριο του 1897 ο Ιρλανδός Σοσιαλιστής επαναστάτης Τζέημς Κόννολυ (5 Ιουνίου 1868-12 Μαίου 1916) με το ιστορικό κείμενό του «Socialism and Nationalism» στην εργατική επιθεώρηση Shan Van Vocht. Παιδί ανθρακωρύχων μεταναστών στη Σκωτία ο Κόννολυ πέθανε για τις ιδέες του μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα του Βρετανικού στρατού κατοχής της Ιρλανδίας μετά την αποτυχημένη Πασχαλινή Εξέγερση του 1916 στο Δουβλίνο. Ο Κόννολυ γνώριζε πως η εξέγερση εκείνη - μεσούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου - ήταν καταδικασμένη σε αποτυχία αλλά επέμεινε μέχρι τέλους στην αναγκαιότητά της ως ένα είδος «θυσίας αίματος» των πεφωτισμένων του Ιρλανδικού έθνους που θα αφύπνιζε τον κοιμισμένο από αιώνες δουλείας κι αποικιοκρατίας Ιρλανδικό λαό. Πραγματικά, η εικόνα του βαρειά τραυματισμένου Κόννολυ, που μεταφέρθηκε σε φορείο στον τόπο της εκτέλεσης και εκτελέσθηκε δεμένος και ημιλυπόθυμος, σόκαρε τους Ιρλανδούς, τούς αφύπνισε και μέσα από τις τάξεις του ΙRA διεξήγαγαν το μεγαλειώδη εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα τους (1919-1921).

Διαδικτυακή δράση και πολιτική στο πεζοδρόμιο

Αν περιμένατε να στραφούμε εναντίον εθνικιστών ή εθνικοσοσιαλιστών Ελλήνων είστε βαθιά νυχτωμένοι. Είναι καιρός να σταματήσουμε την ομφαλοσκόπηση και να ασχοληθούμε με τους πολιτικούς αντιπάλους. Ο Ελληνικός λαός που ζει τα τελευταία χρόνια υπό κατοχή δεν έχει καμιά όρεξη να ασχοληθεί με την πολιτική μιζέρια. Οι καπιταλιστές τοκογλύφοι ακολουθούν μια πολιτική που οδηγεί στη διάλυση της μεσαίας τάξης και του προλεταριάτου και στη συνέχεια την αγορά των πάντων (γη ακινήτων κ.α.). Το νέο αυτό ιδιοκτησιακό καθεστώς που έρχεται μετά αυτό το ξεπούλημα θα είναι πολυφυλετικό και θα αντιμετωπίζει τους Έλληνες σαν ιθαγενείς χωρίς κανένα δικαίωμα. Δηλαδή οι δήθεν προοδευτικοί νεοφιλελεύθεροι μας οδηγούν στην εποχή της άγριας Δύσης. Για την αντιμετώπιση αυτής της εισβολής και κατοχής χρειάζεται μια λαϊκή αντίσταση. Αυτό όμως δεν είναι εύκολο να γίνει κατανοητό από όλους τους εθνικιστές και εθνικοσοσιαλιστές που επιμένουν να σκέφτονται με έναν ελιτισμό και να φοβούνται την λαϊκή υποστήριξη. Στις Θερμοπύλες δεν αντιμετώπισε τους Πέρσες ο Λεωνίδας μόνος του αλλά είχε δίπλα του τους πολίτες της Σπάρτης. Αυτό που χρειάζεται είναι να πεις μια πρόταση στον λαό που να του δώσει ελπίδα και τόλμη για να γίνει φαλαγγίτης στον αγώνα. Αλλά και η προσέγγιση του λαού τον τελευταίο καιρό φαίνεται να είναι πολύ δύσκολη. Βλέπετε οι Αμερικάνοι και οι Σιωνιστές καπιταλιστές εφεύρανε τα social media (facebook, twitter κ.α.). Για να μην παρεξηγηθώ δεν είμαι κατά του ίντερνετ. Θα ήταν τραγικό να δαγκώσω το χέρι που με βοηθά. Αλλά αυτό που κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι μέσω του ίντερνετ θα κάνουν την επανάσταση το θεωρώ τραγικό. Ναι είναι ένα πολύ καλό εργαλείο που αν το εκμεταλλευτείς θα έχεις τρομερά οφέλη αναγνωρισιμότητας αλλά δεν είναι η πανάκεια. Η απουσία δια ζώσης επαφής δεν είναι δυνατόν να δημιουργήσει τη συντροφικότητα που είναι απαραίτητη σε κάθε λαϊκό κίνημα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους νεοφιλελεύθερους του Θάνου Τζήμερου, μια προσπάθεια που κατευθυνόταν από το εξωτερικό για να δημιουργηθεί ένα λαϊκό κίνημα συνεργατών και δοσιλόγων που θα αβαντάριζε τους τοκογλύφους κατακτητές μας. Ο Θάνος Τζήμερος, ένας ακόμη Νενέκος του πολιτικού συστήματος, που προσκυνά τις εντολές των ξένων κατακτητών, ήξερε να χρησιμοποιεί πολύ καλά τα social media. Είχε την ευστροφία να κάνει την προπαγάνδα του διαμέσου των χρηστών του διαδικτύου. Αυτό που δεν μπορούσε να κάνει όμως είναι να έχει αληθινή επαφή με την ομάδα του. Όλοι αυτοί που ήταν δίπλα του δεν είχαν καμιά πολιτική και ψυχολογική επαφή γιατί είχαν γνωριστεί μόνο μέσα από τα απρόσωπα κανάλια του διαδικτύου. Δεν είχαν καμιά άλλη συγκολλητική ουσία παρά μόνο το μέσο και τον υπολογιστή. Τα social media μπορούν να μεταφέρουν ιδέες, να χτίσουν αναγνωρισιμότητα και να δημιουργήσουν εντυπώσεις σε πολύ σύντομο χρόνο. Αλλά δεν μπορούν να ξεριζώσουν απόψεις που είναι βαθιά ριζωμένες εδώ και πολλά χρόνια, ούτε να καλλιεργήσουν τις σχέσεις που απαιτούνται για να ζυμωθεί μια πολιτική ομάδα και να αποκτήσει ιδεολογική ταυτότητα. Και αυτό είναι πολύ βασικό γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να δώσει στον λαό να καταλάβει τις προτάσεις της. Τα social media απελευθερώνουν πρόσωπα, ταξιδεύουν τις ιδέες, μα δεν φτιάχνουν πολιτικούς σχηματισμούς, δεν γεννούν πολιτικά κόμματα ούτε επαναστάσεις, από το μηδέν. Απλά αν έχουν δημιουργηθεί τότε τα υπηρετούν.

Αγώνας εναντίον των εχθρών

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο μεγάλος εχθρός μας. Για να τον νικήσουμε δεν αρκεί μόνο το διαδίκτυο αλλά χρειάζεται και το πολιτικό «πεζοδρόμιο». Εκεί γεννιέται η συντροφικότητα εκεί ματώνουν οι αγωνιστές. Και όπως έλεγε ο Έρνεστ Ρεμ πριν πολλά χρόνια «το να εξουσιάζεις τους δρόμους είναι το «κλειδί» για να εξουσιάζεις το κράτος». Και πάντα πρέπει να θυμόμαστε ότι δεν αρκεί η «εθνική» επανάσταση, που θα βοηθήσει στην απελευθέρωση του ελληνικού λαού από τους τοκογλύφους κατακτητές, αλλά είναι αναγκαία και η δεύτερη «εθνικοσοσιαλιστική» επανάσταση, για να υλοποιηθούν τα οικονομικά μέτρα κατά των πλουσίων των μεγαλοϊδιοκτητών, η εθνική πολιτοφυλακή να αντικαταστήσει την αστυνομία και ο λαϊκός ελληνικός στρατός τον επαγγελματία καριερίστα στρατιωτικό που προσκυνά το ΝΑΤΟ. Ο σοσιαλισμός για μας δεν σημαίνει κρατισμός αλλά «θυσία χάριν του συνόλου».

Οι ρίζες λοιπόν του Ε/Σ μπορούν να αναζητηθούν στην Αρχαία Ελλάδα, στη σκέψη και τους Νόμους του Πλάτωνος και στη σύλληψή του για μια Φυσική Ζωή. Ο Έλληνας θα είναι συμφιλιωμένος με τη Φύση και την Κοινότητα των Ελλήνων, την οποία υποχρεούται να υπηρετεί και να προασπίζεται. Το άτομο δεν είναι μόνο του – ως περιφερόμενη μονάδα, όπως θέλει να τον βλέπει ο φιλελευθερισμός και ο προλεταριακός μαρξισμός. Ανήκει στο λαό του. Ο Εθνικοσοσιαλισμός είναι το σύστημα που επιχειρεί την δίκαιη κατανομή του πλούτου στη λαϊκή κοινότητα. Όλοι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα είτε είναι στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Οι μικροϊδιοκτήτες δεν πρόκειται να χάσουν ούτε το σπίτι τους ούτε το χωράφι τους. Η Ελληνική γη μας ενώνει. Η Φύση υπάρχει μέσα μας. Είναι το Αίμα της Φυλής μας, είναι το Αίμα των Προγόνων μας που καλούμαστε να τιμούμε.

Στήριξη και από τον ελληνισμό του εξωτερικού

Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε». Θέλουμε κοινωνική δικαιοσύνη. Δεν είμαστε όμως παράφρονες να θέλουμε να σταματήσει η παραγωγή όπως θέλει η αριστερά. Ζητάμε να γίνουμε αυτάρκεις σαν έθνος. Η πραγματική δημιουργική εργασία είναι η εργασία του εργάτη και του αγρότη. Αυτούς πρέπει να αμείβουμε περισσότερο. Τα λαμόγια που έκλεψαν το δημόσιο χρήμα του Έλληνα φορολογούμενου, θα το επιστρέψουν και θα τιμωρηθούν σκληρά και αυτοί και οι οικογένειές τους. Μόνο με συνεχείς αγώνες και με διαδοχικές προσεγγίσεις θα πλησιάσουμε την κοινωνική ευτυχία. Και λέγοντας αγώνες δεν μιλάμε για ταξικούς, αλλά για μια συνολική προσπάθεια του λαού να υπερνικά διαρκώς τις συνεχείς δυσκολίες και τα αφάνταστα εμπόδια που πρόκειται να αντιμετωπίσουμε μέχρι τον τελικό στόχο, που είναι να αναλάβουμε την ηγεσία του Ελληνικού Έθνους. Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε μια ισχυρή πατρίδα. Μόνο μια ισχυρή Ελλάδα θα μπορέσει να υπερασπιστεί την Ελληνική φυλή, τον Ελληνισμό της διασποράς που ζει σε κάθε περιοχή του πλανήτη. Αλλά για αν γίνει αυτό θα πρέπει και τα Ελληνόπουλα του εξωτερικού να βοηθήσουν να αναπτυχθεί ο Εθνικοσοσιαλισμός στην πατρίδα μας και να πάψουν να στηρίζουν τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου, που οδήγησαν σε απαξίωση την κοιτίδα του Ελληνισμού.

Ισχυρή Ελλάδα σημαίνει σεβασμός στον Έλληνα και στον Ελληνικό Πολιτισμό.

Οι 14 θέσεις των Γερμανών

Ποιο το νόημα του μεγάλου πολέμου; Η γερμανική επανάσταση! Αυτή η μεγαλειώδης επανάσταση του εικοστού αιώνα, όπου ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος αποτελούσε μόνο το πρώτο μέρος, της οποίας όλες οι απόπειρες ανατροπής, ανταρσίας και μαχών, αποτελούν μόνο το μερικό στο οποίο η μοίρα εξετάζει και απορρίπτει διάφορες λύσεις προκειμένου να φτάσει στη λύση. Σε όλα τα επίπεδα της ζωής, το πνευματικό, το διανοητικό, λαβαίνουν χώρα μεγάλες αλλαγές, συγκεχυμένες στην έκφρασή τους, τεμαχισμένες στη μορφή τους, εμπεριέχουσες όμως την ίδια «μελωδία», αναπτυσσόμενες για τον ίδιο στόχο.

Όμως αυτός ο στόχος είναι η γερμανική επανάσταση, η επανάσταση των πατροπαράδοτων αξιών, μέσω της οποίας η μεγάλη γαλλική επανάσταση, η νίκη του φιλελευθερισμού, θα ανατραπεί, θα αντικατασταθεί και θα παραγκωνιστεί! Είναι η επανάσταση της ψυχής ενάντια στο μυαλό, του εθνικισμού ενάντια στον ατομισμό, του σοσιαλισμού ενάντια στον καπιταλισμό και αν προσπαθήσουμε να ανακοινώσουμε το πολύ πλούσιο περιεχόμενό της με έναν σχηματικό τρόπο, διακηρύσσουμε:

Οι 14 θέσεις της γερμανικής επανάστασης.

Ι. Η γερμανική επανάσταση αρνείται ενώπιον του Θεού και του κόσμου τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις «συνθήκες ειρήνης» των Βερσαλλιών και του Αγίου Γερμανού, συνθήκες που βασίζονται στο ψέμα της ενοχής της Γερμανίας και επιβλήθηκαν με τη βία. Η γερμανική επανάσταση διεξάγει αδυσώπητο, φανατικό πόλεμο, με όλα τα μέσα, μέχρι να κατορθώσει να ακυρώσει όλες αυτές τις επιβαλλόμενες συνθήκες και όλες τις συμφωνίες που βασίζονται σ’αυτές.

ΙΙ. Η γερμανική επανάσταση προβάλλει την ελευθερία του γερμανικού έθνους σε ένα ισχυρό γερμανικό κράτος που θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κεντρικής Ευρώπης και που από το Memel ως το Strassbourg, από το Εupen ως τη Βιέννη, θα αγκαλιάζει όλους τους Γερμανούς της κυρίως πατρίδας και των αλύτρωτων περιοχών και εξαιτίας του μεγαλείου και της ικανότητάς του θα αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της λευκής Ευρώπης.

ΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αρνείται να κυριαρχήσει και να εκμεταλλευτεί ξένους λαούς και έθνη. Δε θέλει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από επαρκή ζωτικό χώρο για το νεοσύστατο έθνος των Γερμανών και εφόσον αυτό το βαθύτατο φυσικό δικαίωμα στη ζωή έρχεται σε αντίθεση με αυτό άλλων λαών και εθνών, η γερμανική επανάσταση αναγνωρίζει την απόφαση για πόλεμο ως τη θέληση της μοίρας.

IV. Η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει ότι είναι αποκλειστικός σκοπός του κράτους να συγκεντρώσει όλες τις δυνάμεις του έθνους και τις στρατολογεί για την εγγύηση της ζωής και του μέλλοντος αυτού του έθνους. Δέχεται κάθε μέσο που προωθεί αυτό το σκοπό και απορρίπτει κάθε μέσο που τον υποσκάπτει.

V. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση απαιτεί την πιο σκληρή χρήση μιας ισχυρής κεντρικής αρχής ενάντια σε όλες τις ενοχλητικές και επιζήμιες οργανώσεις, είτε πολιτικές, είτε κινήματα, είτε θρησκευτικές. Το κεντρικό κράτος του γερμανικού έθνους θα συνδέει μαζί, με τους πιο ισχυρούς δεσμούς εκείνες τις δυνάμεις των τοπικών παραδόσεων και εκείνες των ηθικιστών.

VI. Σαν μια απαραίτητη επέκταση των υψηλών καθηκόντων του κράτους, η γερμανική επανάσταση δίνει ελεύθερο πεδίο για την ανάπτυξη στις δυνάμεις κατεχόμενης αυτοκυβέρνησης, που έχουν περιοριστεί και καταπιεσθεί από ένα δίχως ζωή φιλελεύθερο σύστημα. Τιμά τον ζωντανό οργανισμό σε επαγγελματικά και κατοχικά μπουντρούμια, με έναν τεχνητό κοινοβουλευτισμό και όπως οπουδήποτε και παντού, τιμά την προσωπική υπευθυνότητα της ηγεσίας πάνω στην ανευθυνότητα μιας ανώνυμης μάζας.

VII. Η γερμανική επανάσταση προκρίνει ότι το γερμανικό έθνος αποτελεί μια κοινότητα της μοίρας. Έχει όμως και την επίγνωση ότι μια κοινότητα της μοίρας δεν είναι μόνο κοινότητα αναγκών αλλά και κοινότητα «ψωμιού» και γι’ αυτό αποδέχεται όλες τις επιταγές που γεννά αυτή η αναγνώριση σύμφωνα με τη βασική αρχή: «Το κοινό καλό πριν από το ατομικό».

VIII. Έτσι η γερμανική επανάσταση απορρίπτει το ατομικιστικό οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού και η ανατροπή του αποτελεί προαπαιτούμενο για την επιτυχία της γερμανικής επαναστάσεως. Με την ίδια αποφασιστικότητα η γερμανική επανάσταση αποδέχεται το συλλογικό οικονομικό σύστημα του σοσιαλισμού, ξεκινώντας από και καταλήγοντας στη γνώση ότι σκοπός κάθε οικονομικού συστήματος είναι αποκλειστικά η ικανοποίηση των αναγκών του έθνους, όχι τα πλούτη και τα κέρδη.

IX. Για το λόγο αυτό η γερμανική επανάσταση διακηρύσσει το μέγιστο δικαίωμα ιδιοκτησίας στη γη και τα μεταλλεύματα. Οι γαιοκτήμονες είναι μόνο δανειστές του έθνους και είναι υπόλογοι απέναντι στο έθνος και το κράτος γιατί το έθνος συνολικά υπερασπίζεται την ιδιοκτησία.

Χ. Στα πλαίσια του ίδιου δικαιώματος, η γερμανική επανάσταση προκρίνει το δικαίωμα όλων των εργατών να μοιράζονται την ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση της οικονομίας του γερμανικού έθνους, το οποίο κάθε λαϊκός σύντροφος υπηρετεί. Το προσωπικό του μερίδιο στην ιδιοκτησία, το κέρδος και τη διαχείριση, είτε αυξημένο, είτε περιορισμένο, οδηγεί σε μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Η γερμανική επανάσταση γνωρίζει και αναγνωρίζει την κινητήρια δύναμη του προσωπικού κέρδους, την εντάσσει όμως σε μια ευρύτερη κλίμακα για το κοινό καλό.

ΧΙ. H γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται το κοινό καλό ούτε ως συσσώρευση υλικών αγαθών, ούτε ως μια απεριόριστη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, αλλά αποκλειστικά ως την αποκατάσταση και τη διατήρηση στην υγεία αυτού του θεόσταλτου οργανισμού, του έθνους. Μόνο τότε μπορεί το γερμανικό έθνος να εκπληρώσει το καθήκον που του ανατέθηκε από τη μοίρα.

ΧΙΙ. Η γερμανική επανάσταση αντιλαμβάνεται αυτό το καθήκον ως την πλήρη ανάπτυξη του μοναδικού λαϊκού χαρακτήρα και γι’αυτό μάχεται με κάθε μέσο ενάντια στη φυλετική κατάπτωση ή στις ξένες επιρροές στον πολιτισμό και είναι υπέρ μιας λαϊκής αναγέννησης και αγνότητας του γερμανικού πολιτισμού. Αυτή η μάχη αφορά ειδικά στους Εβραίους που σε συνδυασμό με τις διεθνείς δυνάμεις της μασονίας και του υπερ -μοντανισμού, μερικώς εξαιτίας της φύσης τους και εξαιτίας του διεθνισμού, τη ζωή της γερμανικής ψυχής.

ΧΙΙΙ. Η γερμανική επανάσταση μάχεται επίσης κατά του ιουδαιορωμαϊκού δικαίου και υπέρ ενός γερμανικού δικαίου με επίκεντρο το Γερμανό και την τιμή του και που συνειδητά θα αποδέχεται και θα εκτιμά την ανισότητα των ανθρώπων. Αυτός ο γερμανικός νόμος αναγνωρίζει ως πολίτες μόνο λαϊκούς συντρόφους και «μετρά» τον καθένα ανάλογα με την προσφορά του για το κοινό καλό.

XΙV. Η γερμανική επανάσταση ανατρέπει την κοσμοθεωρία της μεγάλης γαλλικής επανάστασης και διαμορφώνει το πρόσωπο του 20ου αιώνα. Είναι εθνικιστική, ενάντια στην υποδούλωση του γερμανικού λαού. Είναι σοσιαλιστική, ενάντια στην τυραννία του χρήματος. Είναι λαϊκή, ενάντια στην καταστροφή της γερμανικής ψυχής, όμως όλα αυτά είναι για το καλό του έθνους. Για χάρη αυτού του έθνους, η γερμανική επανάσταση δεν απέχει από τη μάχη, δε θεωρεί καμιά θυσία αρκετή, κανέναν πόλεμο πολύ αιματηρό, γιατί η Γερμανία πρέπει να ζήσει! Έτσι εμείς οι νέοι νιώθουμε έντονα τον παλμό της γερμανικής επανάστασης, έτσι εμείς οι στρατιώτες του μετώπου βλέπουμε το πρόσωπο του κοντινού μέλλοντος και βιώνουμε ταπεινά και υπερήφανα το ρόλο των εκλεκτών, να πολεμήσουν, να κερδίσουν τη μάχη του 20ου αιώνα, ικανοποιημένοι που θα δουν το νόημα του πολέμου!

Ο Παντελής Καζάκος και η υποκρισία

Πριν αρκετό καιρό ο Παντελής Καζάκος έφτασε για δεύτερη φορά στην ελληνική «δικαιοσύνη». Φυσικά το παραμύθι επαναλήφθηκε ξανά, τα ΜΜΕ μας έπρηξαν με τις γραφικές τους μαλακίες για «το ανθρωπόμορφο ρατσιστικό κτήνος», «ζωντανεύει η φρίκη του ρατσιστή» και άλλες πίπες. Δεν περιμέναμε τίποτα άλλο από τα φερέφωνα του πολιτικού καθεστώτος της μεταπολίτευσης. Αυτό όμως που μα απογοήτευσε ήταν η υποκρισία των αριστερών και των δήθεν «εθνικιστών» πάνω στο θέμα. Από τη μια οι αριστεροί αντί να αντιμετωπίσουν το ζήτημα σοβαρά και να δείξουν τους αληθινούς ενόχους πίσω από τις πράξεις του Παντελή, που είναι το κράτος και το κεφάλαιο, τα οποία με την τακτική του πολυφυλετισμού προσπαθούν να διασπάσουν την εργατική τάξη στις κοινωνίες της Ευρώπης, αυτοί ακολούθησαν την πολιτική της δαιμονοποίησης που χρησιμοποίησε και το πολιτικό σύστημα, πιστεύοντας με μεγάλη αφέλεια ότι έτσι πλήττουν τον ρατσισμό. Είναι βαθιά νυχτωμένοι. Από την άλλη για ακόμη μια φορά οι ακροδεξιοί λειτούργησαν υπό το κράτος πανικού, καταδίκασαν τον Καζάκο με τόση δριμύτητα, που σίγουρα αν ήταν αυτοί οι δικαστές του θα τον έστελναν στο απόσπασμα. Ούτε μισή στήλη δεν αφιερώθηκε στα αίτια που οδήγησαν το παιδί αυτό στις πράξεις του, από τα έντυπα του χώρου. Εάν πρέπει να κατακρίνουμε για κάτι τον Παντελή Καζάκο είναι ότι σπατάλησε τις σφαίρες του πάνω σε 9 μετανάστες, ενώ θα έπιαναν περισσότερο τόπο εάν τις χρησιμοποιούσε πάνω στους εργοδότες των μεταναστών, πάνω στα γουρούνια αυτά που πλουτίζουν από τον ιδρώτα των εργατών. Από τότε αυτοί φρόντισαν να φέρουν στην πατρίδα μας αρκετές χιλιάδες μετανάστες ακόμη και να γκετοποιήσουν τις ελληνικές πόλεις. ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΗ ΚΑΖΑΚΟ.